adsız II

kimim ben, bu sözler kimin, baktığım bu güzellikler bu çirkinlikler kimin, ben kimim ve ben kiminim. bu beyin, bu beynim, bu kinim, bu ekonomim kimin. bu kalemin kağıda değişi, ölü bir atın kendi ölüsüne kişneyişi. beynimde çalan şu müziğin kör edici sesi. kimliksiz, kişiliksiz bir kişinin sessizliği ve de çok sesliliğin yok hiç sessizliği, kişiliksizliği. sustuk, sustuk ya da susmadık, susmadık ama sıra hep bize geldi, en çok da bana. gerçekle, gerçeğin gerçekliğiyle yapamıyorum şu pazarlığı, şu aptallığı, şu aptal pazarlığı, şu pazarlıksız aptallığı. özür diliyorum hep özür, en az kendimden, en çok kimliğimden, en çok başkalarındaki kimliğimden. hem de her birinden. hepsi, her biri, ölü ya da diri şu lanet dünya’nın kirinden, çirkinliğinden. kişiliksizliğimden. özür dilerim, özür, hepinizden.