adsız I

aslında her birimiz yaratmıyor muyuz kendi yalnızlığımızı hem de yalnızca kendimizi yalnız bırakıp. ve akıp gitmiyor mu zaman bir gece şarap kadehine göz yaşlarını bırakıp. bir iftar sofrası bir rakı masası musa’nın asası ve babamın mangal maşası ve de güneşin batışının ardından esen rüzgar gece karası. veriyor mu doktor bey hastanın ölüm haberini yahut bekliyor mu bizleri anadolu kadınlarının tatlı şarapları. ah bir de acısız muhabbet akşamları. gün gelir alır başımı giderim, ama gelmiyor ki gün ve de ben bekleyemiyorum o gelecek günü. dünü, bugünü, dünü ve tekrar bugünü edemiyorum tekrar tekrar yaşamadan kafamda. bir anda geldiler işgale, bir kadehe teslim ettim anahtarlarını çirkin bedenimin, bir ölüm karargahında. şu an anlıyorum gece de yok zaman da bu zalim insan adasında. belki şarap vardır ben yokumdur. kolumdur belki kırdıkları, ya da inancım. kendimimdir hasta kendime hasta bakıcım. kendimi bekleyen dar ağacım.